Nicejczycy odbili Durrës z rąk Michała II Komnena Dukasa w 1256 roku. W czasie zimy między 1256 a 1257 rokiem Jerzy Akropolites próbował przywrócić grecką kontrolę nad Albanią. Autonomia z 1253 roku została zniesiona a władzę miała odtąd sprawować nowa, cesarska administracja. Złamanie obietnic spowodowało oburzenie albańskich wodzów i doprowadziło do wybuchu otwartego buntu. Również Epir zerwał układ pokojowy z Nicejczykami. Z pomocą Albańczyków siły Epiru zaatakowały Debar, Ochrydę i Prilep. Wieści o walkach dotarły do Manfreda Sycylijskiego, który postanowił wykorzystać sytuację do realizacji własnych celów i zebrawszy wojska również uderzył na Albanię. Jego wojska, prowadzone przez Filipa Chinard, zdobyły Durrës, Berat, Vlorë i Spinarizzę wraz z otaczającymi je terenami i południowym wybrzeżem Albanii od Vlorë do Butrintu. Zaatakowany z dwóch stron Michał II, przystał na warunki Mafreda i wszedł z nim w sojusz. Warunkiem było uznanie władzy Sycylijczyka nad przejętymi przez niego ziemiami a alians został przypieczętowany ślubem Heleny, córki Michała z ManfredemDucellier Alain, Albania, Serbia and Bulgaria w: The New Cambridge Medieval History, Volume V: c. 1198-c.