Pod koniec XIX wieku, istniały jeszcze hale starej rafinerii cukrowej, położonej nieopodal elektrowni. Należała ona do spółki cukrowej z Mozambiku i została zakupiona zaraz po rozpoczęciu wyburzenia pierwotnej Central Tejo. Była to niewielka fabryka, ale o bardzo charakterystycznym kształcie. Złożona z dwóch podłużnych hal, zadaszona zębatym dachem, posiadała rodzaj wieży centralnej, która funkcjonowała jako silos oraz cztery poprzeczne hale w zachodniej części, pokryte dwuspadowym dachem. Wszystkie wgłębienia były otoczone ceglaną ramą i zwieńczone łukiem eliptycznym.
Dzisiejsza Central Tejo Okres niskiego ciśnienia Budowa budynku niskiego ciśnienia rozpoczęła się w połowie pierwszej dekady XX wieku, a kolejne rozbudowy trwały aż do 1930 roku. Budynek nosi piętno secesji, w Portugalii zwanej Arte Nova. Posiada stalową strukturę i pokryty jest charakterystyczną cegłą, która została użyta również przy konstrukcji budynku wysokiego ciśnienia.
Stara kotłownia składa się z czterech hal przemysłowych, z czego czwarta z nich jest znacznie większa od pozostałych. Wszystkie pokryte są dachem dwuspadowym, tworzącym unikatową, przejrzystą przestrzeń po wewnętrznej stronie.