Na zachodzie znajdują się kolejne dwie, położone prostopadle do wyżej wymienionych czterech i o tych samych, choć mniej zaakcentowanych secesyjnych dachach.
Budynek podstacji nie posiadał tego typu dachu, a jego stosunkowo niskie fasady wyróżniają się dzięki wysokim, dużym oknom, zwieńczonymi pełnymi łukami. Nad nimi znajduje się rodzaj frontonu z ozdobnymi brzegami, zamknięty nadprożem. Poniżej widać gładką podstawę, bez widocznych cegieł, udekorowaną ramami eliptycznych łuków, udających wgłębienia (niektóre z nich faktycznie nimi są), która “podtrzymuje” pozostałą część fasady.
Fasada maszynowni zasługuje na szczególną uwagę. Ze wszystkich, to ona posiada najwięcej motywów dekoracyjnych i najwięcej detali secesyjnych, nie odstaje jednak estetycznie od całości. Utrzymano ją w stylu podobnym do pierwotnej Central Tejo i większości ówczesnych elektrowni. Ponieważ w maszynowni wytwarzano energię, uważana była ona za serce całego budynku. U podstawy fasady maszynowni widać różnice, w porównaniu do innych fasad: ściany pokryte są kamienną płaskorzeźbą, z wyjątkiem najniższych, surowych warstw na łukowatym wgłębieniu, z łukiem zwieńczonym kluczem.