Grupa uznana przez Rzym i Aleksandrię:
Paulin z Antiochii (362–388), zwolennik św. Eustachiusza, towarzysz Hieronima ze Strydonu Ewagriusz z Antiochii (388–392/393)
Po śmierci Ewagriusza nie wybrano nowego patriarchy. W 399 stracili poparcie Rzymu i Aleksandrii, lecz schizma trwała do 415.Apolinaryści:
Witalis (375)Po zakończeniu schizmy: 417–428 – Teodotusz 429–442 – Jan I 442–449 – Domnus II 449–455 – Maksymus II 456–458 – Bazyli 458–461 – Akacjusz 461–465 – Martyriusz 465–488 – Piotr Folusznik (z przerwami; monofizyta) 466–474 – Julian 475–490 – Jan II 490–495 – Stefan II 495–496 – Kalandion 496–498 – Palladiusz 498–512 – Flawian II 512–538 – Sewer z Antiochii (monofizyta; w 518 roku wygnany)
Kryzys monofizycki Patriarcha Sewer, który był polemistą o ścisłym umyśle, zainspirował ruch opozycji wobec uchwał Soboru chalcedońskiego, szczególnie wobec listu dogmatycznego papieża Leona Wielkiego zwanego Tomus ad Flavianum, zarzucając im Nestorianizm. Jego nauczanie leży u podstaw Monofizytyzmu, który dotrwał do naszych czasów.