Przepisy są na ogół bardzo proste i krótkie, skierowane do osób obeznanych z kuchnią. Typowym przykładem jest przepis na oczyszczające wątrobę oenogarum: In ficato oenogarum: piper, thymum, ligusticum, liquamen, vinum modice, oleum. (pol. Oczyszczające oenogarum: pieprz, tymianek, lubczyk, garum, wino z umiarem, oliwa).
Od dawna wiadomo, że Apicjusz nie może być autorem wszystkich przepisów, niektóre z nich bowiem noszą imiona osób żyjących wiele lat po najpóźniejszej możliwej dacie śmierci tego rzymskiego smakosza. Przypuszczalnie autorstwa Apicjusza jest większość przepisów na sosy, zawartych w księdze X i częściowo IX – mogą one pochodzić z dzieła De condituris. Możliwe też, że niektóre inne przepisy zaczerpnięto z jeszcze innego, nieznanego z tytułu zbioru kulinarnego Apicjusza. Edward Brandt wyróżnia ponadto następujące źródła pochodzenia przepisów: niezachowane dzieła agronomicznego pisarza Apulejusza (część przepisów z księgi I i III); grecki podręcznik agronomiczny nieznanego autora (analiza językowa niektórych przepisów wskazuje na grecki pierwowzór); grecki podręcznik dietetyki (przepisy podające dokładną wagę lub objętość składników); anonimowe księgi medyczne (przepisy na środki i potrawy ułatwiające trawienie czy przeczyszczające oraz dania zalecane do spożycia po korzystaniu z łaźni).
Przypisy
Kategoria:Publikacje kulinarne Kategoria:Życie codzienne w starożytnym Rzymie