Wśród południowych Kirgizów wielkie wpływy zdobył z plemienia Adygene, uważany za władcę Ałaju. Był także wpływową postacią na dworze chana i miał ambicje stworzenia niezależnego państwa kirgiskiego. Dla swoich planów zyskał poparcie cara Aleksandra II. W 1858 brał udział w zamachu stanu, który obalił Chudojara i ustanowił chanem , a jemu dał tytuł wezyra. W 1862 został zamordowany przez swoich przeciwników, a rządy nad Ałajem i tytuł datki przeszły na żonę Alimbeka, Kurmandżan. Jej prawo do władania Ałajem zostało potwierdzone zarówno przez chana Kokandu, jak i przez emira Buchary, a jej pozycja – jako kobiety – była bezprecedensowa w muzułmańskiej historii Azji Środkowej.
W Imperium Rosyjskim W 1785 , wódz północnego plemienia Sarybagysz, zwrócił się do carycy Katarzyny II z prośbą o objęcie jego ziem protektoratem, w obawie przed ekspansją Kokandu, Chin i Kazachów. Pomysł ten opierał się na założeniu, że Rosja była silniejsza od sąsiadów Kirgizów, a jednocześnie była na tyle daleko, że ich protektorat nie niósł groźby zniewolenia. Katarzyna II odrzuciła prośbę, ale życzliwie przyjęła poselstwo kirgiskie.