Uważał, że rządy konstytucyjne powinny przyjąć za ustrój gospodarczy liberalne laisser faire, a wszelkie regulacje o charakterze przymuszającym stanowią ograniczenie wolności indywidualnej. Fundamentem, na którym taki ustrój gospodarczy mógłby być zbudowany powinno być niczym nieskrępowane prawo do własności prywatnej. Jako racjonalista krytykował część przejawów romantyzmu. Potępiał w niej romantyków za zbyt abstrakcyjną twórczość, oderwaną od rzeczywistości, a przy tym ubogą w treści narodowe. Wdał się również w polemikę z Mickiewiczem, którego pouczał. Doceniał jego talent, który określał jako piękny i rzeczywisty, twierdził jednak, że marnotrawi go na dzieła takie jak Sonety krymskie, czy Dziady, które określał nawet jako dziwolągi. Apelował do Mickiewicza, aby ten dał Polakom prawdziwie Narodowy epos, a dopiero wtedy będzie mógł liczyć na przebaczenie mu przez naród arogancji, którą również zarzucał jego twórczościW. Niemojowski, Myśli dorywcze o romantyczności i romantykach, Kalisz 1830.