1 października 1903 rozpoczął studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Wrocławskiego, które kontynuował do 31 marca 1906, zaliczając 5 semestrów.
Udział w I wojnie światowej i powstaniu wielkopolskim 4 sierpniu 1914 został powołany do armii niemieckiej, w której początkowo służył w zapasowym szwadronie taborów w Poznaniu (od 4 sierpnia do 11 września), a następnie w oddziale pontonowym (od 16 września 1914 do 16 lutego 1915). W grudniu 1914 otrzymał awans na stopień podporucznika. W lutym 1915 objął dowództwo oddziału pontonowego i wziął udział w walkach na froncie. Od 16 lutego 1916 służył w sztabie 119 DP. Za udział w walkach na terenie Francji i Rosji został odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy. Awansował do stopnia kapitana. W listopadzie 1918 otrzymał urlop i wrócił do Doruchowa. Tam zetknął się z polskim ruchem niepodległościowym. Po wybuchu powstania w Wielkopolsce, na jednogłośne życzenie Ostrzeszowskiej Rady Ludowej, 6 stycznia 1919 Stanisław Thiel objął dowództwo lokalnego odcinka frontu, a następnie został mianowany dowódcą sił na odcinku ostrzeszowsko–kępińskim. Thiel bez pomocy z zewnątrz zorganizował batalion ostrzeszowski, który składał się z około 700 ludzi.