Z batalionem przeciwstawiał się niemieckiemu Grenzschutzowi tocząc zwycięskie potyczki z Niemcami: 14–15 stycznia 1919 w rejonie Kobylej Góry i Ligoty; 19 stycznia na linii Parzynów–Rogaszyce oraz 29 stycznia pod Torzeńcem. Od kwietnia 1919 był dowódcą III batalionu 12 pułku Strzelców Wielkopolskich, a od lipca 11 pułku. Przy pomocy posiłków z Ostrowa stoczył 18 lutego potyczkę w Korzeniu pod Kępnem. Po podpisaniu zawieszenia broni 16 lutego 1919 w Trewirze toczył jeszcze na odcinku kępińskim drobne potyczki z wrogiem. Batalion, wchodzący w skład 12 pułku strzelców, osłaniał linię demarkacyjną. Por. S. Thiel dekretem Naczelnej Rady Ludowej, zwierzchniej władzy w wyzwolonej Wielkopolsce, z dnia 13 kwietnia 1919 został mianowany porucznikiem, a następnie kapitanem wojsk wielkopolskich, zaś w czerwcu tego roku NRL przyznał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 marca 1914 i tym samym dekretem awansował go na majora ze starszeństwem od 1 marca 1918. W sierpniu 1919 mjr S. Thiel objął dowództwo 11 pułku Strzelców Wielkopolskich.