Ziemia noworudzka od wieków stanowiła część historycznego hrabstwa kłodzkiego od początku była silnie związana z Czechami. Swą historią sięga czasów kolonizacji na prawie niemieckim, kiedy pod rządami króla czeskiego Przemysława Otokara II w XIII wieku zostało założone miasto Nowa Ruda, a okoliczne ziemie zaludniali jako osadnicy głównie koloniści niemieccy. Pierwsza datowana pisemna wzmianka o ziemi noworudzkiej pochodzi z XIV wieku. Od 1352 r. dobra noworudzkie stanowiły własność rodu Donynów (późniejsza pruska gałąź znana jako von Dohna). W latach 1427–1429 podczas wojen husyckich ziemia kilkakrotnie była najeżdżana i niszczona. Znaczne zmiany w dziejach nastąpiły w 1472 r., po śmierci ostatniego z von Donynów.
Ks. Henryk Podiebradowicz Starszy wobec braku męskich potomków „państewko noworudzkie” przekazał jako dobra lenne Georgowi von Stillfriedowi z Ratenitz, małżonkowi Anny von Donyn, panowie na Łużycach. Nowa Ruda i okoliczne miejscowości przeszły pod władanie Georga Stillfrieda jednego z rycerzy króla Czech Jerzego z Podiebradów. W 1622 r. w czasie wojny trzydziestoletniej hrabia , orędownik wyznania protestanckiego, najechał Nową Rudę i okoliczne miejscowości niszcząc je a Stillfriedów uwięził.