Modernizm (fr. Architecture moderne, modernisme) w architekturze francuskiej została zapoczątkowana przez Augusta Perreta i Toniego Garniera, architektów wywodzących się z tradycji akademickiej (École des Beaux-Arts). Tony Garnier w 1901 roku zaprojektował Cité industrielle, wizjonerski kompleksowy plan miasta przemysłowego o charakterze linearnym, w którym po raz pierwszy odseparowano ruch pieszy i kołowy oraz zabudowę przemysłową, mieszkalną i zieleń. Koncepcja ta znacznie wyprzedzała swoje czasy i została skodyfikowana dopiero w 1933 roku przez CIAM, stając się podstawą nowoczesnej urbanistyki. Garnier zaproponował też luźne ustawienie bloków, szkół, szpitali i domów o kubicznych bryłach z ogrodami na dachach. We Francji stosunkowo szybko zdano sobie sprawę z możliwości płynących z użycia żelbetu w architekturze, kierując się wywodzącym z nauczania Eugène Viollet-le-Duca poglądem, że budowanie oparte na technicznych możliwościach i uwarunkowaniach, lecz jednocześnie kształtowane estetycznie może dorównać wielkim dziełom starożytności i gotyku.