Pierwsze prace doświadczalne przy użyciu żelbetu wykonywał François Hennebique, a za pierwszy budynek mieszkalny w Europie zbudowany przy użyciu żelbetowego szkieletu można uznać przełomowy dom przy rue Franklin w Paryżu z 1902 roku projektu Augusta Perreta. Modernizm francuski rozwijał się w związku z artystami kubistycznymi, puryzmem oraz z założonym w 1920 roku pismem L’Esprit Nouveau, które współzakładał uczeń Perreta, Charles Edouard Jeanneret znany jako Le Corbusier, działalność którego wywarła ogromny wpływ na współczesną architekturę.
Nowoczesność w formie propagowanej przez Le Corbusiera była we Francji przez dłuższy czas nie akceptowana przez krytykę i uważana za obcy element. Nie udało się też we Francji stworzyć grupy na miarę De Stijl czy Bauhausu, nowoczesne osiedla powstawały rzadko (np. w Pessac). Przed II wojną światową rozwój modernizmu francuskiego był niemal całkowicie zależny od prywatnych mecenasów. Pewną zmianę sytuacji przyniósł upadek Neues Bauen w Niemczech i przejęcie inicjatywy w CIAM przez środowisko związane z Le Corbusierem.