Początkowo prowadził tam badania nad sposobami zwalczania oblodzenia samolotów, potem trafił do grupy naukowców pracujących nad sposobami zwalczania mgły nad lotniskami. Odegrał kluczową rolę przy stworzeniu tzw. FIDO.
W czasie pracy pod patronatem Air Ministry Meteorological Research Committee wydał trzy prace naukowe dotyczące właściwości kropli rozpylanych płynów oraz chmur. W 1942 wspólnie z prof. Stanisławem Płużańskim założył w Londynie Polish University College (Politechnikę Polską), na której potem wykładał.
Po zakończeniu wojny pozostał na uchodźstwie. Został wybrany na członka londyńskiego Institute of Physics. W latach 1945–1950 pracował w Metalurg Department Royal School of Mines i Imperial College of Science and Technology, w latach 1951–1955 na University of Manchester, od 1956 do 1959 r. w Department of Applied Mathematics Queens University w Belfaście. Zajmował się tam badaniem: właściwości metali w niskich temperaturach, właściwości górnych warstw atmosfery oraz właściwości włókien sztucznych. Efektem jego badań było sześć publikacji w Nature i jedna wydana przez Stowarzyszenie Techników Polskich na Obczyźnie.