30 grudnia 1909, dzięki rekomendacji ordynariusza eparchii kiszyniowskiej arcybiskupa Serafina, otrzymał nominację na jej wikariusza z tytułem biskupa izmaelskiego. Jego chirotonia biskupia odbyła się 17 stycznia 1910. W listopadzie 1911 jego tytuł uległ zmianie na biskup akermański. Uczestniczył w obradach Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918. Po zajęciu Besarabii przez wojska rumuńskie w 1918 odmówił przejścia w jurysdykcję Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego, przez co został zmuszony do wyjazdu z eparchii kiszyniowskiej. Udał się do Odessy. Patriarcha moskiewski i całej Rusi Tichon wyznaczył go na biskupa czelabińskiego, jednak trwająca w Rosji wojna domowa uniemożliwiła mu wyjazd do nowej eparchii. Pozostał na południowych ziemiach dzisiejszej Ukrainy i uczestniczył w tworzeniu Tymczasowego wyższego zarządu cerkiewnego na południowym wschodzie Rosji, kontrolującego struktury prawosławne na terenie pozostającym pod kontrolą Białej Armii.