Struktura dramatyczna – kompozycja utworu literackiego, scenicznego lub filmowego. Badaniem struktury dramatycznej dzieła zajmował się już Arystoteles w dziele Poetyka (c. 335 BC). Ten artykuł opiera się głównie na analizie Gustava Freytaga dotyczącej sztuk starożytnej Grecji, oraz twórczości Szekspira.
Historia W swej Poetyce Grecki filozof Arystoteles przedstawił definicję: " Hólon dé estin tò échon archḕn kaì méson kaì teleutḗn" (1450b27) ("Całością jest to, co posiada początek, środek i koniec"(1450b27)). Ten trzy-członowy podział struktury fabuły (z początkiem, środkiem, oraz zakończeniem, czyli z: protasis, epitasis i katastrofa) przetrwał do czasu, kiedy rzymski poeta i krytyk Horacy przedstawił teorię struktury 5 aktowej w swym dziele Ars Poetica: "Neue minor neu sit quinto productior actu fabula" (linie 189-190) ("sztuka nie powinna być, ani krótsza, ani dłuższa niż 5 aktów")Emory University: Department of English. Horace, Ars Poetica.
Teoria 5 aktów popadła w zapomnienie, dopiero renesansowi dramatopisarze przywrócili ją do życia.