Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się jako ochotnik do Royal Naval Reserve. Pełnił służbę między innymi jako komodor konwojów w bitwie o Atlantyk oraz szef Naval Air Services. Ostatecznie odszedł w stan spoczynku w 1943 roku. Był odznaczony między innymi cywilnym (1914, za wkład w rozwój systemów kontroli ognia) i wojskowym (1916, za bitwę jutlandzką) Orderem Łaźni, komandorią Orderu Imperium Brytyjskiego (1919), komandorią Orderu Łaźni (1932) oraz Wielkim Krzyżem Orderu Imperium Brytyjskiego (1937). W 1955 roku ukazały się jego wspomnienia The Sea Heritage: a study in maritime warfare.
Zmarł 12 grudnia 1956 roku. Jeden z jego synów, Desmond Dreyer, również został admirałem Royal Navy.
Bibliografia Paul Bevand: Biography of Admiral Sir Frederic Charles Dreyer.
Kategoria:Brytyjscy admirałowie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium brytyjskie) Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Łaźni Kategoria:Odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Zmarli w 1956