Granice małego i dużego kąta thumb|Różnie zorientowane ziarna w materiale polikrystalicznym thumb|left|300px|Rys. 1. Schematyczne przedstawienie a) granicy nachylonej (daszkowej) i b) granicy skręconej pomiędzy dwoma wyidealizowanymi granicami ziaren Granice ziaren są strefami o szerokości 2–3 średnic atomowych, w których występuje niedopasowanie atomowe struktury krystalicznej sąsiednich ziarn. Dochodzi do zakłócenia periodycznej budowy kryształu. Następuje przesunięcie atomów z ich pozycji równowagi (granice ziaren są miejscami o zwiększonej energii). Pod względem budowy granic (stopnia dezorientacji) można podzielić je na granice: małego kąta (wąskokątowe), dużego kąta (szerokokątowe).
Granice małego kąta Granice małego kąta (także: granice wąskokątowe, granice podziarn) są to powierzchnie styku dwóch kryształów o kącie dezorientacji sieci wynoszącym najwyżej kilkanaście stopni (<15°). Niedopasowanie jest kompensowane przez występowanie dyslokacji w granicach. Wyróżnia się wtedy dyslokacyjną strukturę granic ziaren małego kąta. Granice małego kąta można podzielić na dwa podtypy: granica nachylona (daszkowa) – łączy kryształy o wspólnym kierunku krystalograficznym równoległym do granicy. granica skręcona (skrętna) – łączy kryształy o wspólnym kierunku krystalograficznym prostopadłym do granicy (rys.