Oszacowując energię można wykorzystać model matematyczny Reada-Shockleya:

gdzie: – wielkości zależne od współczynników sprężystości i wielkości opisujących dyslokacje.

gdzie: – moduł sprężystości poprzecznej [Pa], – współczynnik Poissona, – odległość między dyslokacjami w granicy ziarna [m], – wektor Burgersa, – wektor położenia linii dyslokacji.

Konsekwencją tego równania jest stwierdzenie, że energia granic ziaren małego kąta wzrasta wraz z zanikiem dyslokacji. Jest to podstawą procesów zdrowienia i poligonizacji. Powodują one częściowy zanik dyslokacji poprzez stworzenie warunków umożliwiających anihilację dyslokacji o przeciwnych znakach, leżących w równoległych płaszczyznach poślizgu (rys. 2).

W przypadku granic dużego kąta istnieje kilka teorii opisujących ich energię. Żadna jednak w sposób pełny nie określa aspektów związanych z energią. Najbardziej rozbudowaną jest teoria CSL (ang. Coincidence Site Lattice theory). Zakłada się, że energia granic dużego kąta nie zależy od kąta dezorientacji z wyjątkiem granic bliźniaczych i koincydentnych.