Jednakże do roku 1939 nie udało się całkowicie wprowadzić rogatywek i donaszano furażerki.
Furażerki w Polskich Siłach Zbrojnych thumb|Gen. Władysław Anders w furażerce typu brytyjskiego Po upadku kampanii wrześniowej polskie wojsko odradzało się we Francji. Pozyskanie sprzętu sprawiało wiele trudności, czego skutkiem była duża różnorodność w umundurowaniu. Część żołnierzy donaszała swoje umundurowanie z września 1939, a nowo zwerbowani dostawali umundurowanie francuskie z okresu I wojny światowej. Nakrycie głowy najczęściej stanowiły berety lub kepi. Jednolitość umundurowania zaczęto osiągać na początku roku 1940. Polowym nakryciem głowy szeregowców i części oficerów stała się furażerka sukienna wzoru francuskiego w kolorze khaki. Na furażerkach noszono znak orła oraz oznakę stopnia (z lewej strony, skośnie pod kątem 45o). Wyjątkami była 2 Dywizja Strzelców Pieszych oraz jednostki pancerne, gdzie noszono berety. Ponadto w lotnictwie noszono furażerki w kolorze granatowym.
Furażerki sukienne koloru khaki z orłem noszono, także w Brygadzie Strzelców Karpackich formowanej w Syrii. W dywizjonie rozpoznawczym z lewej strony naszywano czerwono-błękitne proporczyki wzoru kawaleryjskiego.