Po upadku Francji polskie wojsko organizowano w Wielkiej Brytanii, umundurowanie było więc wzorów brytyjskich. Podstawowym nakryciem głowy były furażerki wzoru brytyjskiego. Umieszczano na nich znak orła wojskowego, początkowo metalowe, potem haftowane srebrną lub szarą. Od 1942 zastępowano je beretami, lecz noszono je do końca wojny.
Ponadto furażerki brytyjskie od marca 1942 noszono wraz z mundurem Battle Dress w Armii Andersa.
Furażerki Field Service Cap noszono także w lotnictwie (w kolorze granatowym) z orłem ogólnowojskowym do umundurowania polowego, ćwiczebnego i garnizonowego.
Formacje Armii Polskiej na Wschodzie otrzymały brytyjskie umundurowanie letnie, a wraz z nim płócienne furażerki w kolorze piaskowym z orłem.
Furażerki w ludowym Wojsku Polskim Pierwsze umundurowanie noszone przez 1 Warszawską Dywizję Piechoty było dostarczane z zapasów radzieckich. Polowym nakryciem głowy były furażerki wzoru radzieckiego z orłem metalowym wz. 1943. W późniejszym okresie wprowadzono odrębny mundur polski wzorowany na mundurze przedwojennym. Furażerki zastąpiono czapkami wzorowanymi na rogatywkach polowych wz. 37.
Furażerki noszono również w lotnictwie – były to furażerki koloru szarego z orłem.