Farhud () – pogrom ludności żydowskiej dokonany w Bagdadzie (stolica Iraku) 1–2 czerwca 1941, podczas żydowskich świąt Szawuot. Do zamieszek doszło w próżni politycznej powstałej po upadku pronazistowskiego rządu Raszida Alego al-Gajlaniego. Zanim siły brytyjskie i transjordańskie zdołały opanować pogrom, między 175Levin, s. 6 a 780 Żydów zamordowano, a ok. 1000 raniono. Na skutek plądrowania ok. 900 domów zostało zniszczonych.
Tło historyczne mały|Chacham Abraham Hillel wraz z rabinami Bagdadu w 1906 r Początki wspólnoty żydowskiej na ziemiach dzisiejszego Iraku sięgają czasów podboju północnego Królestwa Izraela przez wojska Asyrii w 722 p.n.e. i sprowadzenia części Izraelitów na tereny zwycięskiego państwa.
Od początku XIX w. wspólnota ta przeżywała duchowy i ekonomiczny renesans. Większość Żydów mieszkała w Bagdadzie, Basrze i Mosulu. Zajmowali się w znacznej mierze handlem, przeciętnie byli dobrze wykształceni i dążyli do integracji z arabskimi mieszkańcami krajuM. Gat, s. 5-13. W 1920 stanowili oni 40% mieszkańców Bagdadu.