Po rozpadzie Imperium Osmańskiego podczas I wojny światowej Liga Narodów powierzyła administrację Irakiem Wielkiej Brytanii, która następnie w 1920 utworzyła Królestwo Iraku. Na tron tego królestwa wstąpił Fajsal I. W tym czasie wspólnota żydowska przeżywała rozkwit. Identyfikowano się jako wyznawcy judaizmu, należący jednak do narodu arabskiego. Rzadkie działania organizacji syjonistycznych na rzecz emigracji do Brytyjskiego Mandatu Palestyny nie znajdywały w tej wspólnocie odzewuM. Gat, s. 12-14. Po śmierci króla irackiego Ghaziego I władzę nad państwem sprawował jako regent Abd al-Ilah. W 1941 wielu spośród około 150 tysięcy irackich Żydów odgrywało znaczącą rolę m.in. w rolnictwie, bankowości, handlu, biurokracji państwowej i w sztuce.
Wydarzenia poprzedzające pogrom Propaganda W latach 1932–1941 ambasada Niemiec pod kierunkiem dr. Fritza Grobby rozpowszechniała propagandę antysemicką i popierała ruchy faszystowskie. Grobba, po nabyciu gazety il-Alem il Arabi, publikował w niej Mein Kampf Adolfa Hitlera w przekładzie na język arabski. Ambasada wspierała również tworzenie się Al-Fatwa, młodzieżowej organizacji opartej na modelu Hitlerjugend. Nadawane w Iraku audycje Radia Berlin, propagujące poglądy nazistowskie, poczęły wzniecać atmosferę antysemicką w społeczeństwie.