We wrześniu 1934 ze stanowisk państwowych zwolniono kilkudziesięciu żydowskich urzędników, zaś w 1936 dalsze zwolnienia objęły około 300 urzędników wyższej rangi. Rok wcześniej wprowadzono de facto politykę numerus clausus wobec przyjęć Żydów do państwowych szkół średnich. W latach 1936–1939 miało miejsce osiem wybuchów bomb w synagogach, szkołach i klubach żydowskich. Mimo to przeważająca większość społeczeństwa irackiego utrzymywała z Żydami codzienne kontakty, zaś władze nie popierały ideologii nacjonalistycznych i w większości przeciwdziałały napaściom na społeczności żydowskie. Wydarzenia te zasiały jednak wśród Żydów atmosferę niepewności. Chcąc zademonstrować arabski patriotyzm, przywódcy tej społeczności w 1936 zerwali wszelkie stosunki z ruchem syjonistycznymM. Gat, s. 18-19.
Zamach stanu
1 kwietnia 1941 grupa oficerów o sympatiach pronazistowskich, zwana „Złotym czworobokiem”, pod przywództwem generała Raszida Alego al-Gajlani dokonała zamachu stanu, obalając regenta Abd al-Ilaha. Nowy rząd szybko wdał się w konfrontację z Brytyjczykami w sprawie warunków traktatu o obronie, zawartego między oboma państwami przed przyznaniem Irakowi niepodległości w 1932. Na jego mocy Brytyjczycy mieli nieograniczone prawa do utrzymywania i tranzytu wojsk w Iraku.