Chcąc rozpoznać intencje irackiego rządu, armia brytyjska zadeklarowała sprowadzenie znacznych ilości wojsk z Indii. Nie zostały one jednak wpuszczone i doszło do konfrontacji w pobliżu Basry i Bagdadu. Z kolei lotnictwo niemieckie przypuściło atak na brytyjską bazę powietrzną w miejscowości Habbaniya, nie osiągając jednak zwycięstwa.
W tym czasie Winston Churchill w telegramie do Franklina D. Roosevelta ostrzegał, że gdyby III Rzesza przejęła Bliski Wschód, zwycięstwo nad Hitlerem byłoby bardzo utrudnione. Z kolei 25 maja Hitler wydał Rozkaz 30, nakazujący przyspieszenie działań ofensywnych w Iraku. Jednak 30 maja brytyjskie jednostki o nazwie „Kingcol” pod dowództwem brygadiera J.J. Kingstone’a dotarły do Bagdadu i obaliły władzę irackich generałów „złotego czworoboku”. Następnego dnia regent Abd al-Ilah powrócił do Bagdadu.
Pogrom (1–2 czerwca 1941) Według źródeł rządów irackiego i brytyjskiego delegacja wspólnoty żydowskiej, udając się 1 czerwca na spotkanie z nowym regentem, dotarła do Pałacu Kwiatów (Qasr al Zahur), gdzie została zaatakowana przez tłum nadciągający od strony mostu Al Khurr. Następnie dzielnice Al Rusafa i Abu Sifjan ogarnęła przemoc, włącznie z mordami, gwałtami, podpaleniami i grabieżą, co trwało do godz. 22.