Pogrom wznowił się następnego dnia, gdy iraccy policjanci dołączyli do napastników atakujących żydowską wspólnotę. Sklepy żydowskie zostały spalone, a synagogę zniszczono. Jednocześnie poszczególni Arabowie chronili uciekających Żydów, zaś muzułmańscy lekarze nieśli pomoc poszkodowanym.
Według prof. Cwi Jehudy, pogrom wywołały podburzające mowy w meczecie Jami-Al-Gaylani. Prof. Jehuda, powołując się na zeznania świadków, uważa, że przemoc została zaplanowana.
Dopiero po południu 2 czerwca siły brytyjskie zdusiły zamieszki, narzucając godzinę policyjną o godz. 17 i otwierając ogień do łamiących zarządzenie. Według śledztwa dziennikarza Tony’ego Rocca z „London Sunday Times” opóźnienie to należy przypisać prywatnej decyzji ówczesnego ambasadora brytyjskiego Kihanana Cornwallis’a, który nie wykonał otrzymanych z Londynu rozkazów i zezwolił Arabom na masakrę. Według innych zeznań Brytyjczycy opóźnili swoje wejście do Bagdadu o 48 godzin, gdyż zamierzali pozwolić na przelanie się fali nastrojów ulicy, jak również byli zainteresowani utrzymaniem napięcia pomiędzy Żydami a Arabami.