thumb|240px|Rubens, Studium do Upadku Faetona z 1636 (28,1 × 27,5 cm). Bruksela, Royal Museums of Fine Arts Upadek Faetona () – obraz flamandzkiego malarza Petera Paula Rubensa, z 1605 roku, znajdujący się w zbiorach National Gallery of Art w Waszyngtonie.
Geneza Temat obrazu został zaczerpnięty z Metamorfoz, Owidiusza. Epizod opowiada o Faetonie, synu Heliosa, który wyprosił u ojca przejażdżkę słonecznym rydwanem po sklepieniu niebieskim. Młodzieniec wraz z trzema Horami wyruszył w podróż, lecz konie poniosły i Faeton stracił kontrolę nad zaprzęgiem. Rydwan zszedł bardzo nisko i począł palić wszystko na swojej drodze, a gdy Ziemia stanęła w ogniu Jowisz postanowił interweniować. Chciał zrzucić na Ziemie pioruny, lecz nie miał chmur, dzięki którym je ciskał. Ich brak powodował brak deszczu, po którym sam mógł zejść na Ziemię.
Opis obrazu Rubens namalował Upadek Faetona w Rzymie. Kontynuował pracę nad obrazem przez kilka lat. Jego studium dzieł największych renesansowych twórców wpłynęło na kompleksowość póz i dynamikę zmysłów. Oświetlenie ujawnia uwagę, jaką malarz poświęcił analizie dzieł weneckich artystów. Rubens wybrał motyw, który stanowił przestrogę ku zachowaniu powściągliwości i odpowiedzialności, nawiązując tym samym do własnych poglądów filozoficznych.