Na obrazie widać wpływy różnych mistrzów i ich dzieł, m.in. Leonarda da Vinci, fresku Giulia Romana z Mantui, obrazu Michała Anioła, gdzie znajdują się spadające konie czy płócien Tintoretta od którego zapożyczył grę świateł.. Przedstawiona scena jest pełna dynamiki. Z prawej strony widać roztrzaskany rydwan, spadającego głową w dół Faetona i dwa konie: jeden spadający na ziemię, a drugi stojący dęba. Po lewej stronie ukazane zostały Hory odziane w powiewające szaty oraz kilka aktów kobiecych w różnej perspektywie. U dołu obrazu widać palącą się Ziemię. Mocnej czerwieni kontrastuje jasne światło u góry i słońce jako symbolizujące Jowisza.
W 1636 roku Rubens wykonał studium o tym samym tytule. Ukazał na nim trzy powykrzywiane w różne strony sylwetki koni oraz Faetona spadającego głową w dół. Sposób wykonania i modelunek sylwetek koni i młodzieńca wskazują, iż artysta skupił się nad tymi pierwszymi.
Przypisy
Bibliografia Patrick de Rynck: Jak czytać opowieści biblijne i mitologiczne w sztuce. Wyd. Universitas, Kraków 2008, .
Kategoria:Obrazy Petera Paula Rubensa Kategoria:Obrazy w National Gallery of Art w Waszyngtonie Kategoria:Malarstwo mitologiczne Kategoria:Faeton na obrazach