Na krótko podjął pracę w Instytucie Biologii Uniwersytetu Jagiellońskiego i w jednym z krakowskich gimnazjów, ale od lipca 1920 został skierowany do pracy w seminarium nauczycielskim w Wągrowcu, a po roku gimnazjum w Gostyniu. Był nauczycielem geografii, przyrody, rysunku i wychowania fizycznego. Poza pracą pedagogiczną malował, najczęściej rysunki lub rzadziej akwarele. Swojej twórczości nie traktował w kryteriach artystycznych, a w związku z tym niechętnie uczestniczył w wystawach. W 1916 miała miejsce w Krakowie wystawa czterdziestu rysunków inspirowanych przeżyciami w Legionach Polskich. W 1930 uczestniczył w lwowskiej wystawie ekslibrisów (był autorem ekslibrisu szkoły w której uczył), dwa lata później w Gostyniu miała miejsce Wystawa Mariańska, gdzie zaprezentował tworzone piórem rysunki architektury sakralnej. Za propagowanie skautingu, a w późniejszych latach harcerstwa w 1932 został odznaczony Krzyżem Niepodległości. Od 1932 pisywał do lokalnej prasy, głównie były to felietony związane z harcerstwem i życiem miejscowego szkolnictwa. Od marca 1937 do maja 1938 był redaktorem naczelnym lokalnego czasopisma „Orędownik”. Pod koniec sierpnia 1939 zachorował na zapalenie płuc, został hospitalizowany w szpitalu wojskowym w Jarocinie (był porucznikiem rezerwy Wojska Polskiego).