Stanowił on ważny punkt w kształtowaniu się światopoglądu ortodoksyjnych Żydów z Europy Wschodniej.
Wraz z upływem kolejnych lat Lilienblum popadł w rozpacz z powodu utraty nadziei na znalezienie kompromisu między tradycyjnym halachicznym sposobem życia żydowskiego a nowoczesnym stylem życia. Pod wpływem filozofii ruchu Haskali stopniowo tracił wiarę w Torę. Zaczął coraz częściej czytać radykalną literaturę rosyjską. Powziął wówczas decyzję o korzystaniu z krytyki literackiej jako narzędzia do przekazywania społecznych wiadomości. Rozpoczął pracę w gazecie jidysz Kol Mewaser, w której opublikował serię artykułów zatytułowanych Żydowskie pytania życia (jidysz Jidisze lebensfragn). Przeprowadził w nich analizę i ostrą krytykę gospodarczych, społecznych oraz moralnych warunków życia społeczności żydowskiej w Rosji. Tym samym został pionierem nowoczesnej publicystyki politycznej w języku jidysz. Skrytykował odseparowanie żydowskiej literatury od kwestii codziennego współczesnego życia: „Wszystkie istoty ludzkie żyją na ziemi, ale Żydzi mieszkają w niebie. Nawet nowoczesnej żydowskiej literaturze nie udało się zejść na ziemię, a większość z niej unosi się w powietrzu”. W 1873 roku Lilienblum opublikował swoją autobiografię – Grzechy młodości (Ḥat'ot ne'urim).