4 sierpnia 1913 został wyświęcony na biskupa wieriejskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej. Od 1913 był ponadto przełożonym monasteru Opieki Matki Bożej w Moskwie i kierownikiem prowadzonych przy nim kursów dla kandydatów do kapłaństwa. W 1917 został biskupem ust'-miedwiedickim i chopierskim. Jeszcze w tym samym roku przeniesiony do eparchii taurydzkiej jako jej wikariusz z tytułem biskupa sewastopolskiego. Z powodu choroby odszedł w stan spoczynku i do 1921 mieszkał w monasterze w Biełgorodzie. W wymienionym roku wzmiankowany jako biskup aksajski.
W 1922 przeszedł do Żywej Cerkwi. Kolejno był w jej strukturach biskupem rostowskim (1922), stalingradzkim (1922), twerskim (1923), dońskim i nowoczerkaskim (1924–1925), penzeńskim (1925), wierchodońskim (1925–1926), szachtyńskim (1926), sewastopolskim (1926–1927), astrachańskim (1927–1928), saratowskim (1928–1930), pskowskim (1930), czelabińskim (1930–1931). W 1931 po złożeniu aktu pokutnego został ponownie przyjęty do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, jako biskup (nie uznano otrzymanej w 1930 w Żywej Cerkwi godności metropolity). Przez rok kierował eparchią uralską, po czym został przeniesiony w stan spoczynku. W 1933 wznowił jednak czynną działalność duszpasterską, służąc w jednej z cerkwi Moskwy jako zwykły kapłan.