Rabin Reines sprzeciwiał się tym poglądom, twierdząc, że syjonizm przynosi nie tylko ożywienie polityczne i gospodarcze, ale jego celem powinno być także odrodzenie duchowe narodu. Reines popierał także kwestię odrodzenia języka hebrajskiego i był zadziwiony faktem, że podczas kongresu przemawia się głównie po niemiecku. W ironiczny sposób był jedynym przemawiającym na kongresie po hebrajsku. Jego argumenty nie znajdowały uznania. Także podczas Czwartego Kongresu Syjonistycznego, który odbył się w 1900 roku w Londynie jego propozycje odrzucono z porządku obrad. W 1901 roku na Piątym Kongresie Syjonistycznym w Bazylei doszło do wielkiej debaty między religijnymi i świeckimi syjonistami. Rabin Reines zawarł swoje przemyślenia w opublikowanej w 1902 roku książce „Nowe światło na Syjonie” (Or chadasz al Syjon). Omówił w niej wszystkie kwestie i argumenty stawiane przez przeciwników syjonizmu. Postarał się odpowiedzieć na każde pytanie, dokonując uważnej analizy różnych części organizacji syjonistycznej. Wyraził swoje zadowolenie z powstania nowego ruchu syjonistycznego, dodając, że wielkim jego przywilejem jest, że wielu zasymilowanych Żydów może w ten sposób powrócić do własnego narodu i religii.