Topowa wersja V8 z całym możliwym dodatkowym wyposażaniem kosztowała o ponad 60% więcej niż bazowa odmiana z silnikiem R6 2.8 – czyniło to Mustanga bardzo zyskownym dla Forda modelem.
Tym samym zostały ustanowione kryteria dla nowego segmentu sportowych pojazdów: Stylowe i sportowo stylizowane nadwozie: długa maska, krótka klapa bagażnika ("long hoods, short decks, and open mouths") Montowane z części znanych z masowo produkowanych pojazdów Przystępna cena bazowej odmiany (mniej niż 2500 $ według wartości dolara z 1965 roku) Możliwe długa lista wyposażenia dodatkowego w celu maksymalnego spersonalizowania samochodu przez nabywcę Marketing i reklama nastawiona na młodego nabywcę
Większość z pony cars oferowana była z mocnymi silnikami V8 oraz pakietami zwiększającymi osiągi, przez co niektóre zaliczano nawet do segmentu muscle car, sprzedano także sporą liczbę egzemplarzy z mniejszymi silnikami R6 oraz słabszymi odmianami V8. Większość najmocniejszych odmian sprzedawana była w mocno ograniczonej liczbie egzemplarzy i służyła głównie do wyścigów typu Drag Racing, wyścigów drogowych oraz celów homologacyjnych.