Wyznaczanie segmentu Ford ze swoim Mustangiem stał się wzorem dla kolejnych producentów w nowym segmencie określanym jako pony car. Popularyzacja zwrotu przypisywana jest Dennisowi Shattuckowi, który był w tamtym czasie redaktorem magazynu Car Life. Pochodzi ona od przywodzącej na myśl jeździectwo nazwy Ford Mustang.
Mimo że Mustang bazował na płycie podłogowej Falcona, cechował się unikalnym nadwoziem (dostępnym jako hardtop coupé i kabriolet) z charakterystyczną długą maską i krótką przestrzenią bagażową. W podstawowej wersji nie wyróżniał się od typowych kompaktowych pojazdów z tamtych lat, silnik R6 2.8 połączony był z 3-biegową manualną skrzynią biegów. W bazowej konfiguracji cena wynosiła 2368 $, nabywca otrzymywał m.in.: kubełkowe fotele, dywaniki, lewarek skrzyni biegów w podłodze, sportowe koło kierownicy oraz pełne kołpaki. Oprócz tego Mustang cechował się długą listą wyposażenia dodatkowego: różne warianty silnika V8 Windsor, automat Cruise-O-Matic lub 4-biegowa przekładnia manualna, radioodtwarzacz, klimatyzacja, wspomaganie kierownicy oraz wiele innych.