Pradzieje i Średniowiecze Tereny dzisiejszego Gródka były zamieszkane od tysiącleci. Badania archeologiczne na wzgórzu, będącym obecnie Wyspą Grodzisko (potocznie zwaną „Małpią Wyspą”), potwierdziły obecność osadnictwa kultury łużyckiej sprzed około 3000 lat. Przez Gródek wiódł w odległych czasach szlak bursztynowy, a wzgórze pełniło rolę strażnicy.
Poznane źródła historyczne dotyczące Gródka nad Dunajcem sięgają XIII wieku, kiedy miejscowość należała do Kasztelanii Sądeckiej. Wśród najwcześniej wzmiankowanych kasztelanów byli Wierzgo w 1243 roku oraz Gedko w 1255 roku, a w dokumencie Bolesława Wstydliwego z 9 czerwca 1255 roku pojawia się nazwa „Grodek”. Na mocy aktu lokacyjnego, wystawionego 27 lipca 1336 r. przez królową Jadwigę Kaliską (wdowę po Władysławie Łokietku) za wolą i zgodą króla Kazimierza III Wielkiego, Gedko z Giedczyc herbu Gryf, przeprowadził lokację miejscowości na prawie niemieckim (magdeburskim), przenosząc ją z dotychczasowego prawa polskiego. Niezwykle cennym faktem jest to, że oryginał dokumentu, wchodzący niegdyś w skład słynnych zbiorów Biblioteki hr. Branickich, przetrwał wojenną pożogę i w doskonałym stanie spoczywa dziś w warszawskim archiwum. mały|Przywilej lokacyjny wystawiony przez królową Jadwigę Kaliską 27 lipca 1336 roku.