Od 1653 miasto stanowiło własność Hohenzollernów brandenburskich (zgermanizowana nazwa Zanow). Miasto było w sporze z administracją regionalną o swój status administracyjny; zostało ponownie włączone do powiatu darłowskiego i pozbawione prawa głosu w sejmikach regionalnych oraz lokalnego sądownictwa. W 1743 r. Sianów zakupił jezioro między Sianowem a Skibnem. W 1807 przez Sianów przeszedł pułk polski z Gdańska w drodze do Kołobrzegu, który oblegały wojska napoleońskie. W 1833 roku około 100 polskich powstańców listopadowych zbudowało drogę łączącą Sianów z Koszalinem, część dłuższej drogi łączącej Gdańsk ze Szczecinem. W 1845 roku powstała pierwsza manufaktura wytwarzająca zapałki i od lat 70. XIX wieku Sianów był już ośrodkiem przemysłu zapałczanego. W 1869 r. Sianów uzyskał połączenie kolejowe. W 1899 roku powstała fabryka mydła. W 1912 roku Sianów podłączono do centralnej sieci elektrycznej. W 1938 roku w mieście istniała fabryka zapałek, fabryka narzędzi rolniczych i betoniarnia.
W czasie II wojny światowej Niemcy utworzyli w mieście podobóz pracy przymusowej obozu jenieckiego Stalag II B. Podczas ofensywy Armii Czerwonej zniszczenia substancji miejskiej wynosiły ok. 30%.