Po przejęciu miasta przez administrację polską w 1945 r. przejściowo używano nazwy Canów (ew. Cianowo), zmienionej po konsultacji z naukowcami Instytutu Bałtyckiego rozporządzeniem rządowym z listopada 1946 r. na Sianowo, s. 8. Komisja Ustalania Nazw Miejscowości przyjmując nazwę nawiązała do rzeczownika pospolitego „siano”Małgorzata Żuchowska, Nazwy miejscowości nadbałtyckich, w: Poznaj swój kraj, nr 4/1986, s.13, .
O gospodarce miasta decydował głównie rozwinięty przemysł zapałczany – Zakłady Przemysłu Zapałczanego „Polmatch” w Sianowie zostały zlikwidowane w 2007 r.
W latach 1960–1972 miasto było siedzibą władz gromady Sianów.
Demografia
thumb|690x480px|center |Piramida wieku mieszkańców Sianowa w 2014 roku
Architektura thumb|Kościół pw. św. Stanisława Kostki thumb|Pomnik Pamięci Poległych za Ojczyznę w Parku Miejskim Zabytki chronione prawnie w Sianowie: układ urbanistyczny miastazachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków, nr rej. 557 z dnia 14.02.1966, kościół pw. św. Stanisława Kostki – szachulcowy kościół parafialny z XVIII w. z wieżą murowaną z 2. poł. XVI w., kaplica cmentarna z 1844 r. (ul. Węgorzewska), Park Miejski im. Powstańców Warszawskich w SianowieNazwa zgodnie z Uchwałą Nr LI/368/2014 Rady Miejskiej w Sianowie z dnia 23 września 2014 r. z alejami dojazdowymi z pocz. XIX w. (ul.