Indoeuropejskie korzenie: Koncepcja Doli nie jest wymysłem lokalnym, lecz słowiańskim wariantem ogólnoindoeuropejskiego mitu o losie (odpowiednik greckich Mojr czy rzymskich Park). Więź z Rodem: Dola była ściśle powiązana z bóstwem Rodu (opiekuna prokreacji i wspólnoty), co wskazuje na jej archaiczne pochodzenie sięgające czasów przedchrześcijańskich.
Warto oddzielić autentyczny rdzeń od współczesnych dodatków:
Wiara w to, że każdy człowiek ma przypisaną siłę, Dolę, którą można "nakarmić" w postaci na przykład ofiary z kaszy, miodu lub obrazić. Wiara w Niedolę jako negatywny aspekt tego losu jest często utożsamiany z Biedą.
Współczesne grafiki przedstawiające Dolę jako piękną boginię w lśniących szatach. W źródłach ludowych Dola była postacią niepozorną, mogła być starą kobietą, dzieckiem, a nawet zwierzęciem przykładowo psem lub kotem. Przypisywanie jej skomplikowanej hierarchii olimpijskiej (np. jako córki konkretnych bogów) jest często wynikiem późniejszej, romantycznej lub neopogańskiej interpretacji.
Dowody językowe (Skamieliny pojęciowe) Język polski (i inne języki słowiańskie) przechowały pamięć o Doli i Niedoli w sposób niemal nienaruszony.