Zwroty takie jak:
"Dzielić z kimś dolę i niedolę" "Taka moja dola" "Dostać coś w udziale" (słowo udział ma ten sam rdzeń co dola – od dzielenia losu).
Gdyby te pojęcia były współczesnym wymysłem, nie istniałyby w archaicznych warstwach języka i literaturze XIX-wiecznej (np. u Józefa Ignacego Kraszewskiego w powieści Dola i niedola z 1878 roku).
Koncepcja Doli i Niedoli jest historycznie prawdziwa. To jeden z nielicznych elementów słowiańskiego światopoglądu, który przetrwał w folklorze prawie tysiąc lat po chrystianizacji, ponieważ był zbyt silnie zakorzeniony w codziennym doświadczeniu losu i biedy, by dało się go łatwo zastąpić oficjalną teologią.
Bieda, dokładniej Niedola W mentalności archaicznej to, co nazywa się "pechem" lub "ubóstwem", musiało mieć swoją przyczynę sprawczą. Bieda stawała się "prawdziwa" poprzez relację z Dolą na trzy sposoby: