Dola była cząstką siły życiowej przekazaną człowiekowi przez przodków lub bóstwa. Jeśli ktoś urodził się z "lewą" lub "ślepą" Dolą, Bieda nie była stanem przejściowym, lecz nieodłącznym towarzyszem. W tym ujęciu Bieda to po prostu Niedola, która przybrała postać materialną, aby móc fizycznie dręczyć człowieka. Skoro Bieda była częścią porządku metafizycznego (powiązanego z Dolą), Słowianie traktowali ją jak nieproszonego domownika. Dowodem na tę "prawdziwość" są konkretne praktyki magiczne: Wyprowadzanie Biedy: Wierzono, że Biedę można zamknąć w dziupli, utopić w bagnie lub sprzedać wraz z przedmiotem. Omijanie imienia: Często unikano wypowiadania słowa "Bieda", by jej nie przywołać, co nadawało jej status realnego, słyszącego bytu. Słowo Dola pochodzi od prasłowiańskiego rdzenia oznaczającego "dzielenie". Wierzono, że zasoby świata są ograniczone. Jeśli Twoja Dola była słaba, Twoja "część" przypadała Biedzie. Bieda była więc materialnym dowodem na ubytek w Doli.