Cechy i recepcja utworu Hiacynta jest typową powieścią naturalistyczną, przedstawiającą dzieje głównej bohaterki jako naukowe studium („studium psychopatologii”). Powieść wskazuje, iż wszystkie działania postaci tej są motywowane jej pochodzeniem, środowiskiem, w którym się wychowała, a także cechami dziedziczonymi po przodkach; w dalszych latach jej życia wszystkie zachowania Hiacynty determinuje przeżyty gwałt, nawet jeśli bohaterka nie zdawała sobie sprawy z istoty poniesionej krzywdy.
Poetykę naturalistyczną w powieści ma potęgować wprowadzenie do utworu postaci doktora Felliniego, który w finałowej części tekstu bada Hiacyntę i prowadzi z nią rozmowy na temat jej życia. Wzorem dla tego bohatera był Pascal Rougon, lekarz z cyklu powieściowego Zoli Rougon-Macquartowie. Wprowadzenie Felliniego do utworu miało również zapewnić zachowanie zasady bezosobowości i nieingerencji autorskiej w tekst: Capuana zamierzał w ten sposób zatrzeć wrażenie, iż autor nie analizuje beznamiętnie losów Hiacynty, lecz zaczyna współczuć jej w nieszczęściu.