W tekstach prawa kanonicznego Kościoła łacińskiego zasadniczym pojęciem jest „chrzestny” lub „chrzestna”, ponieważ prawo przewiduje możliwość wyboru jednej osoby albo pary chrzestnych.
Podstawowym zadaniem chrzestnych jest udział w obrzędzie chrztu oraz późniejsze wspieranie ochrzczonego w życiu chrześcijańskim. Funkcja ta ma wymiar religijny i wspólnotowy: chrzestny występuje nie tylko jako krewny lub przyjaciel rodziny, ale także jako przedstawiciel wspólnoty wiary, w której udzielany jest chrzest.
Historia Instytucja chrzestnych wywodzi się z praktyki starożytnego chrześcijaństwa. Początkowo była związana przede wszystkim z chrztem dorosłych: kandydat do chrztu, czyli katechumen, był przedstawiany wspólnocie przez chrześcijanina, który mógł zaświadczyć o jego przygotowaniu i szczerości intencji. W tej pierwotnej funkcji chrzestny był więc poręczycielem i opiekunem kandydata na drodze wtajemniczenia chrześcijańskiego.
Wraz z upowszechnieniem chrztu dzieci rola ta uległa przekształceniu. Chrzestni zaczęli występować w imieniu dziecka, które samo nie mogło jeszcze złożyć wyznania wiary. W średniowieczu relacja między chrzestnymi, dzieckiem i jego rodzicami była rozumiana jako pokrewieństwo duchowe.