W Kościołach prawosławnych chrzestny lub sponsor występuje w imieniu dziecka, wyznaje wiarę i podejmuje odpowiedzialność za duchowe wspieranie ochrzczonego. W praktyce wymaga się zwykle, aby chrzestny był prawosławnym chrześcijaninem pozostającym w łączności ze swoim Kościołem.
W Kościele Anglii chrzestni składają podczas chrztu obietnice dotyczące wspierania dziecka w wierze. Oficjalne materiały Kościoła Anglii wskazują, że chrzestni powinni być ochrzczeni, a najlepiej także konfirmowani; osoby nieochrzczone mogą uczestniczyć w życiu dziecka i w uroczystości, lecz nie pełnią formalnej funkcji chrzestnych.
W części Kościołów protestanckich funkcja rodziców chrzestnych bywa zastępowana pojęciem sponsorów chrztu albo świadków wspólnoty. W Kościołach metodystycznych wybór dodatkowych sponsorów, nazywanych czasem chrzestnymi, nie zawsze jest wymagany, lecz osoby takie mogą wspierać dziecko w dojrzewaniu do osobistego wyznania wiary i życia chrześcijańskiego.
Zwyczaje i nazewnictwo w Polsce W polskiej tradycji ludowej i rodzinnej na określenie ojca chrzestnego w relacji do matki chrzestnej oraz do rodziców dziecka używano słowa kum, natomiast kobietę pełniącą analogiczną funkcję nazywano kumą.