Rozwój gatunku prześledzić można analizując takie utwory jak: Passio Sancti Maximiliani, Passio Felicis Thibiucensis, Passio Maximae, Donatillae et Secundae, Passio Sancti Crispine, Passio sanctorum Saturnini, Dativi, Felicis, Ampelii et sociorum, Passio Sancti Irenai, episcopi Sirmiensis, Passio Sancti Iulii veterani, Passio Sancti Sereni Sirmiensis, Passio Sancti Quirini i Passio b. Phileae episcopi de civitate Thmui.
Gatunek wykorzystywany był dla zjednywania wyznawców przez donatystów: De passiones sanctorum Donati et Advocati, Passio Marculi sacredotis czy Passio sanctorum martyrum Isaac et Maximiani.
Rozwój literatury hagiograficznej wyszedł naprzeciw potrzebie szerszego potraktowania tematu postaci męczenników, którzy już za życia wpłynęli na rozwój Kościoła za sprawą opisów zawartych w żywotach świętych.
Za najwybitniejsze przykłady gatunku uważane są opisy włączone do „Historii Kościelnej” i oddzielny utwór „O męczennikach palestyńskich”, będący streszczeniem zaginionych później materiałów autorstwa Euzebiusza z Cezarei.
Zobacz też
Przypisy
Kategoria:Hagiografia Kategoria:Chrześcijaństwo starożytne