W ustalaniu daty powstania wskazówką jest również fakt, że portret został namalowany bezpośrednio na innym obrazie. Materiały malarskie, takie jak płótna, były drogie, a w epoce powojennej stały się także trudno dostępne. Goya skarżył się na ten temat w korespondencji ze swoim przyjacielem Martínem Zapaterem, ale z drugiej strony sam ofiarował swój zapas płócien na bandaże dla rannych w czasie oblężenia i obrony Saragossy (1808). Ponowne wykorzystanie płótna wskazuje na okres po 1814 roku, kiedy skończyła się wojna.
Identyfikacja portretowanej thumb|Josefa Bayeu, szkic węglem, Goya, 1805 Josefa Bayeu Josefa Bayeu (1747–1812) była żoną Goi od 1773 aż do śmierci w 1812 roku. Pochodziła z zamożnej aragońskiej rodziny o tradycjach artystycznych. Jej bratem był Francisco Bayeu, malarz, który wspomagał karierę Goi na królewskim dworze. Mimo swojego pochodzenia Josefa najprawdopodobniej była analfabetką. Xavier de Salas opisuje ją jako naiwną, dobroduszną i niemądrą. Goya ożenił się z nią dla koneksji, które posiadała jej rodzina w artystycznych kręgach. Niewiele wiadomo o jej życiu u boku malarza. Josefa wielokrotnie zachodziła w ciążę (być może nawet 20 razy) i roniła. Jedynie siedmioro dzieci przeżyło okres niemowlęcy, przy czym tylko syn Francisco Javier dożył dorosłości.