Wielokrotne macierzyństwo Josefy było dla niej wielkim obciążeniem, zarówno fizycznym, jak i psychicznym. Artysta rzadko wspominał o żonie w swojej obszernej korespondencji, nie była też jego modelką. Jedyny potwierdzony wizerunek Josefy, który przetrwał do czasów współczesnych, to niewielkich rozmiarów szkic węglem z 1805 roku przedstawiający jej profil. Widać na nim blisko sześćdziesięcioletnią Josefę – postarzałą, lekko przygarbioną kobietę o zwiotczałej skórze i zmęczonym wyrazie twarzy. Wydaje się spokojna, z nutą melancholii w oczach. Na głowie ma czepek, a ramiona okrywa wełnianym szalem. Jej fizjonomia w niczym nie odpowiada delikatnym rysom twarzy młodej damy przedstawionej na olejnym portrecie.
Leokadia Zorrilla de Weiss thumb|Rysunek autorstwa Rosario Weiss, prawdopodobnie przedstawiający jej matkę Leokadię Modelką do tego obrazu mogła być więc Leokadia Zorrilla de Weiss (1788–1856), która zamieszkała z Goyą krótko po śmierci żony i opiekowała się nim do końca życia. Leokadia urodziła się w 1788 roku, zatem w sugerowanym przez Prado okresie powstania obrazu miała około 26–28 lat. Była kuzynką synowej Goi – poznali się w 1805 roku na weselu jego syna Javiera i Gumersindy Goicoechei. W 1812 roku w okolicznościach społecznego skandalu Leokadia rozwiodła się z mężem, jubilerem Isidorem Weissem.