według ówczesnych doniesień prasowych samolot przekroczył próg 100 mil na godzinę osiągając 102 mil na godzinę (164,1 km/h). Samolot miał także bardzo dobrą prędkość wznoszenia, osiągał wysokość 4500 stóp (1371 m) w czasie dziesięciu minut. Zbudowano dwa egzemplarze samolotu w wersji D-2.
Nowym samolotem zainteresowała się United States Navy i lipcu 1915 zamówiono dwa samoloty w wersji HS, otrzymały one numery seryjne AH-20/21 w późniejszym czasie zmienione na A-57/58. W wersji dla USN samoloty zostały wyposażone w dwa duże pływaki pod skrzydłami i mały pływak stabilizujący pod ogonem samolotu na miejscu płozy. Prototyp wersji HS odbył pierwszy lot pod koniec lata w 1915 z Cayuga Lake w Renwick Park. W czasie oblatywania okazało się, że dodatkowy opór powietrza stawiany przez pływaki samolotu wymagał użycia większej mocy silnika, na co z kolei nie pozwalała niewystarczająca chłodnica. Na początku zimy 1915 prototyp samolotu został rozbity w czasie lądowania na jeziorze. Po wypadku samolot został odbudowany w nieco zmienionej postaci, w takiej samej postaci powstał drugi samolot zamówiony przez USN. Górne skrzydło zostało przedłużone o 350 cm, powiększone lotki zostały umieszczone tylko na górnym płacie, zmieniono także konstrukcję pływaka ogonowego.