Starszą wersją jest prawdopodobnie ta z akademii. Bardziej zaakcentowane przechylenie głowy, niemal po przekątnej obrazu, to postura, którą malarz przyjął, malując na sztaludze i jednocześnie obserwując się w lustrze. Dokonał tu widocznej zmiany w trakcie malowania – przemalował koszulę, która była pierwotnie zapięta pod szyją, na rzecz swobodnie otwartego kołnierza. Natomiast w wersji z Prado użył szerokich pociągnięć pędzla czarną farbą, częściowo pokrywających kołnierz koszuli. Wersja z Prado powstała prawdopodobnie jako adaptacja pierwszej, w swobodniejszym i bardziej eksperymentalnym stylu. Postać jest ustawiona bardziej pionowo. Na późniejszym obrazie malarz zdaje się nosić perukę, która zsunęła się lekko do tyłu, odsłaniając siwe włosy. Goya wydaje się zmęczony, schorowany i nieco nostalgiczny. Jego twarz odzwierciedla długie lata pracy z jej radościami, smutkami i kłopotami. Zdradza także jego głuchotę, która niemal odizolowała go od świata zewnętrznego. Jego stan ducha jest główną różnicą między tym autoportretem a wersją z akademii. Na wersji z akademii Goya nie wydaje się chory, zmęczony, ani tak stary jak na obrazie z Prado. Jest bardziej spokojny i refleksyjny, jednocześnie w tym stanie intelektualnej wrażliwości przejawia się energia witalna.