Przedstawiają starzejących się artystów, związaną z wiekiem ludzką słabość – temat, który Goya często podejmował w swoich dziełach.
Proweniencja Po śmierci Goi w 1828 jego przyjaciel Antonio de Brugada, na prośbę syna artysty, sporządził inwentarz dzieł zmarłego. Ten dokument pozwolił na późniejszą identyfikację wielu obrazów, chociaż data jego sporządzenia nie jest jasna. Figurują w nim dwa autoportrety Goi w formacie popiersia. Portret z Prado to z dużym prawdopodobieństwem ten zarejestrowany w inwentarzu pod numerem 25 jako „Portret Goi, podpisany 1815, popiersie”. Oba autoportrety odziedziczył syn malarza Javier.
Javier Goya ustalił z Akademią św. Ferdynanda, że przekaże jej autoportret po uregulowaniu przez instytucję zaległych należności wobec jego ojca. W 1829 otrzymał zapłatę za Ferdynanda VII na koniu, którego akademia zamówiła w 1808, i podarował jej obiecane dzieło 11 lipca tego samego roku. Obraz z akademii został wybrany do ilustrowanego zbioru najważniejszych dzieł Akademii św. Ferdynanda (Cuadros selectos de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando) wydanego między 1881–1885. W tym celu José Galván wykonał rysunek i rycinę na podstawie obrazu.