Interpretacja Sumerowie mieli obyczaj opłakiwania swoich zmarłych, przy czym w żałobie oprócz najbliższej rodziny brali udział domownicy i mieszkańcy miasta. Z pieśni żałobnej po utracie Nanny wynika, że podczas opłakiwania istniał zwyczaj złorzeczenia sprawcy śmierci. Oba teksty zawierają kunsztowne zwroty, wykorzystują szeroki wachlarz form poetyckich. Bogactwo metafor stwarza trudności z właściwą interpretacją treści. Płacz po utracie Nawirtum, dzięki wykorzystaniu szerokiego wachlarza form poetyckich i bogatej stylistyce, uważany jest za najpiękniejszy utwór w literaturze sumeryjskiej.
Treny przyczyniły się do rewizji wiadomości na temat wierzeń Sumerów. Przed odczytaniem treści sądzono, że bóg słońca Utu według wierzeń sumeryjskich odpoczywa w nocy w swoim pałacu, jednak z pieśni żałobnej po śmierci Nanny wynika, że w nocy jest sędzią zmarłych w krainie cieni. W tymże celu bóg księżyca Nanna, gdy jest nieobecny na firmamencie (w 28 lub 29 dniu miesiąca księżycowego), zstępuje do zaświatów. Następnym elementem, który przysporzył trudności w budowie spójnej koncepcji na temat wierzeń sumeryjskich, jest ustęp poświęcony światu zmarłych. W mitach Sumerów kraina cieni jest miejscem, gdzie dusze zmarłych nie potrzebują jedzenia i picia.