Wellington był mężczyzną średniego wzrostu, przysadzistym, o szerokich ramionach i mocnej klatce piersiowej. Ze względu na silną wolę i upartość był nazywany Żelaznym Księciem. Jako generał wyróżniał się opanowaniem, roztropnością, wytrwałością i dyscypliną. Goya namalował go w wyprostowanej pozie, z wysoko uniesioną głową, jakby dowódca chciał wyglądać na wyższego. Prosta kompozycja skupia uwagę widza na twarzy generała. Nie jest to wizerunek triumfatora, Goya odchodzi od konwencji portretu dumnego, zwycięskiego wodza, podkreślając w zamian jego człowieczeństwo. Blada twarz o orlich rysach jest wychudzona i wyczerpana walką, kontrastuje z jaskrawym, szkarłatnym mundurem wojskowym. Spojrzenie niebieskich oczu jest inteligentne i pogodne, usta wyrażają stanowczość.
Widoczne są zdecydowane różnice pomiędzy grubymi pociągnięciami pędzlem z dużą ilością farby, które Goya stosuje na mundurze i orderach oraz dokładnymi, zwartymi, delikatnie modelującymi twarz.